"Solidarność" przez nie największe "S"

Działacze "Solidarności" z pewnością nie tak 30 lat temu wyobrażali sobie obecny okres i wygląd rocznicowego zjazdu. Premier wychodzący do mikrofonu "powitany" gwizdami i buczeniem.  Nie faworyzuję Donalda Tuska ale jego przemówienie,jakby bardziej od serca sprawiało przyjemniejsze wrażenie niż pełne niewątpliwej pasji wystąpienie prezesa PIS-u.Zdaniem wielu komentatorów Jarosław Kaczyński wykorzystał przemowę do pewnej gry politycznej. Świadczą o tym małe uszczypliwości pod adresem rządu. Smutno było patrzeć na przemówienia wzajemnych przeciwników politycznych,nie kwitowanych brawami od tych drugich. Czy nie jest to zaprzeczeniem idei "Solidarności"? Do tego momentu cały zjazd przypominał mi odbębnienie rocznicy. Przecież Polska jest z tego słynna,więc jakby można tego nie uczcić?

Na szczęście na sali była Henryka Krzywonos - Strycharska która bardzo emocjonalnie uratowała honor Solidarności. W niektórych kwestiach należy się z nią zgodzić,w niektórych nie. Najlepszą rzeczą było oddanie szacunku braciom Kaczyńskim, Donaldowi Tuskowi i innym działaczom z tamtego okresu którym należy się Szacunek za dawne dokonania-bezdyskusyjnie. I nieistotne czy teraz podzielamy poglądy zarówno jednych jak i drugich.

Nie sądzę aby jedno żywiołowe wystąpienie zmieniło sytuację. To jest niemożliwe. Cieszy jednak iż w dalszym ciągu są osoby z odwagą cywilną i świadomością demokracji. Cieszy,że tak ważne i przeważnie z góry ustalone wydarzenia,jak rocznice potrafią zaskoczyć i szczerze zaangażować.

Wyrazy szacunku dla wszystkich uczestników "Solidarności" składa niżej podpisany.